Hallooooo! Het kan zo echt niet langer! Er moet iets veranderen anders ga je er aan onderdoor….

28 jaar, je eerste baan na je studie en al Burn-out? Dat kan toch eigenlijk niet? Toch wel. Zeker als je meer prikkelgevoelig bent .

Ongeveer 20% van de mensen is hoog sensitief, HSP. Dat komt neer op 1 op de 5 mensen. Uit hersenonderzoek is gebleken dat een HSP’er een gevoeliger zenuwstelsel heeft waardoor prikkels anders verwerkt worden. De hersenen werken anders, dit heeft voor- en nadelen. Wanneer er een onbalans ontstaat tussen te veel interne of externe prikkels en ontspanning, wordt de kans op een burn-out vergroot.

Ilonka van Galen voor Bye Bye Burnout
Foto door Sebastian Sørensen op Pexels.com

Mijn eerste wake-up call kreeg ik rond mijn 28e. Na enkele jaren vrij geleefd te hebben, rondreizend en werkend had ik een leuke studie gevonden die helemaal aansloot bij mij. Ik besloot om mijn diploma in 4 jaar te halen om daarna nuttig werkt te gaan doen. Mensen te begeleiden bij (persoonlijke) ontwikkelingsprojecten. Dit liep iets anders. Ik leerde mijn partner kennen voordat ik aan de studie begon. De studie heb ik wel netjes in 4 jaar afgerond en ervan genoten. Het werkveld waar ik daarna in terecht kwam was alleen iets heel anders dan ik vooraf had kunnen bedenken.

Ik werkte 40 uur op kantoor in een kantoortuin. Het was mijn eerste serieuze baan en ik nam het ook echt serieus. Werd mij aan het einde van de dag, als ik op het punt stond weg te gaan, nog iets gevraagd, dan durfde ik niet te zeggen dat ik eigenlijk weg moest. Het kantoor lag niet om de hoek en dagelijks reisde ik minstens 3 uur (vertragingen of missen van een verbinding niet meegerekend). Ik had een leuke flat, mijn eigen huishouden en in de weekenden reisde ik heen en weer naar mijn vriendje.

Het ging een tijdje goed tot ik op een dag wakker werd, huilend, moe, verward.. Ik wist het gewoon allemaal niet meer. Ik wist alleen dat het zo niet verder ging. Ik heb toen zelfs mijn vader gebeld om te vragen of ik een goede reden had om me ziek te melden. Je raad het al, ik was opgebrand. Ik had mijzelf helemaal weggecijferd, onbelangrijk gemaakt. Ik werkte hard voor waardering van anderen, omdat ik dacht dat dat werd verwacht, maar ik vergat mijzelf…en wat ik leuk vond…en mijn waarom…  Hier ben ik vrij snel weer uit gekomen. Een periode rustiger aan doen en inventariseren wat voor mij belangrijk was. Een paar gesprekken met een psycholoog, het lezen van enkele zelfhulpboeken en ik was weer ‘good-to-go’… voor nu

Uiteindelijk is het niet zo belangrijk wat je hebt gedaan, maar gaat het om dat moment in die ene splitseconde waarop je je realiseert dat alles anders moet om niet alleen te overleven maar echt te leven.

Op naar het volgende avontuur. Aan het eind van mijn contract, want zo loyaal was ik ook om wel mijn contract uit te dienen, ben ik van werkgever veranderd. Eigenlijk wist ik nog steeds niet goed wat ik wel leuk vond of waar ik eigenlijk goed in was. Er is zoveel en ik geloof echt dat je alles kunt wat je maar wilt. Het probleem is dat je niet alles even leuk vindt of makkelijk onder de knie krijgt.

Ik begon in een andere rol, veel generalistischer en met realistischer verwachtingen en dat paste mij beter. Ook hier begon het na een half jaar te knagen. Was dit het nou, wilde ik dit wel, wilde ik me niet toch liever specialiseren? Je raad het vast, na een jaar volgde een nieuwe werkgever en nieuwe rol waarin ik mij meer met één onderwerp bezig hield. Ook dit begon al vrij snel te wringen en omdat we toen toch gingen verhuizen was het aan het eind van mijn contract een logische stap om weg te gaan.

Ik was er van overtuigd dat ik in de verkeerde markt werkte en heb toen de kans gegrepen om ook iets totaal anders te proberen. Daar werd me al binnen een maand duidelijk dat ik niet op mijn plek zat, ik miste de uitdaging, maar besloot wel mijn contractperiode uit te zitten.  

© Your Sense, Intuition Speaks 2019

ZIE JE HET PATROON AL?

Terug naar de civiel technische wereld. Want daar was nog een hoop te leren, dus uitdaging. Terug naar een rol waarin je netwerken opbouwt, de vertaalslag maakt tussen techniek, contract en omgeving, waar je een begeleidende rol hebt.. En de volgende jaren zat ik prima op een project waarvoor ik wel een eind moest reizen, maar dat hinderde niet.. Totdat de situatie thuis veranderde met de geboorte van de oudste. Opeens liggen je prioriteiten weer ergens anders.

Als ik zo terug kijk naar mijn carrière dan zie ik veel verschillende rollen. Overal heb ik van alles geleerd, maar ik was altijd overtuigd dat ik nergens echt goed in was. Ik zag niet in dat juist het verbinden, het oplossingsgerichte brein en het snel kunnen denken en informatie verwerken een kracht was. Ik zag mijn kwaliteiten niet, en voelde mij langzaam weer steeds ongelukkiger worden.

HET PATROON: jezelf niet op waarde kunnen schatten, te hoge verwachtingen aan jezelf stellen, niet duidelijk wat je leuk vind/ waar je blij van wordt, jezelf wegcijferen voor, geen duidelijke toekomstvisie/ doel waarom je iets doet, harmonie willen bewaren, anderen willen laten vallen (en je niet realiseren of niet willen zien dat zij jou wel zo kunnen vervangen) loyaliteit en je kosten wat kost aan afspraken willen houden, frustratie omdat je alles hebt wat je nodig hebt maar niet gelukkig bent (wat loop je nou te zeiken! Er zijn zat mensen met minder gelukkig)… zeg het maar..

Soms krijg je letterlijk een wake-up call, er overkomt je iets en je mag blij zijn dat je ene tweede kans krijgt, een kans om je leven radicaal te veranderen. Zo hoeft het voor jou niet te gaan, het kan ook in kleine dingen zitten. Uiteindelijk is het niet zo belangrijk wat je hebt gedaan, maar gaat het om dat moment in die ene splitseconde waarop je je realiseert dat alles anders moet om niet alleen te overleven maar echt te leven.

Ik realiseerde mij toen mijn oudste zoon was geboren dat ik mijn gezin belangrijker vond dan mijn werk. Dat ik meer kwaliteit tijd met mijn gezin wilde doorbrengen. Hoe ik dat moest gaan doen was nog niet duidelijk, maar wel dingen anders moesten. Een eerste stap was werk zoeken dichter bij huis en een tweede stap was minder uren werken voor eenzelfde ‘vergoeding’.

Werken aan mijzelf was een andere stap. Er achter komen waarom ik dingen op een bepaalde manier deed en wat mijn doel in mijn leven was. Werken aan mijzelf betekende persoonlijke en emotionele groei. En wat had ik dat gemist! Mijn honger naar informatie, om dat ook weer te kunnen hergebruiken op andere manieren en te delen of over te brengen op anderen. En zo werd ik naast werknemer ook coach, transformologe en ondernemer…

Uiteindelijk ben jij zelf verantwoordelijk voor jouw leven. De enige die weet wat jij wilt, leuk vindt, wat voor jou belangrijk is ben jij. Anderen kunnen jou raad geven, maar zien het altijd vanuit hun perspectief. Jij bent degene die leeft met jouw keuzes.. Kun je maar beter kiezen waar jij blij van wordt, toch?

Loop jij met je ziel onder je arm, je handen in je haren en heb je het gevoel dat er meer uit jouw leven te halen is dan je nu doet? Loop jij steeds tegen dezelfde dingen aan waardoor je niet vooruit komt? Mis jij het gevoel van controle in jouw leven? Zou jij ook wel willen weten wat jou doel is in het leven?

Als jij zover bent, dan wil ik graag met jou kijken wat ik voor je kan betekenen. Hiervoor maak ik graag een half uurtje vrij, gratis en vrijblijvend. Dan kun jij kort vertellen waar je tegenaan loopt, wat je zoekt en vertel ik jou wat ik voor je kan doen.

Verwerken…
Gelukt! Je staat op de lijst.
Foto door Nita op Pexels.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: